De hond die ik gisteren toonde, is een uitprobeersel van me. Toen ik vijf jaar geleden voor het eerst een kinderatelier had wou ik mummies maken. Vaak probeer ik eerst een opdracht uit. Dan kan ik de moeilijkheden beter inschatten.
De kinderen werd gevraagd een foto mee te brengen van iets wat hun dierbaar was: knuffel, papa, overleden huisdier... Eén meisje had haar viool mee. Een opdracht begint altijd met tekenen, wat voor mij gelijk is aan de tijd nemen om te kijken en te ontdekken. De kop maakten wij in kle. We bekleefden dit met reepjes katoen. We naaiden een zak van katoen (allemaal om beurt aan de naaimachine! oef!!) en vulden die met zaagsel. Ik had toen nog lange woldraden. Restanten die mijn oma voor smirna gebruikte. Dus we gingen aan het omwinden met de kleuren die ze mooi vonden. Ik gaf wel een kleine demonstratie om te tonen wat kan. Maar ieder kind mag op zijn manier creatief met de woldraden gaan omwinden.
Als laatste werd het kopje beschilderd met acrylverf.
Spijtig is dat er ieder jaar werk niet opgehaald wordt na de tentoonstelling. We houden het altijd nog even bij. Uit plaatsgebrek gaat alles na een tijdje de container in. Altijd een triestig gebeuren. Deze twee mummies heb ik gered. Ze keken me zo lief aan. Helena en Marie, jullie Figaro en Sophie zijn in goede handen. Ik koester ze als had ik ze bij bijzondere opgravingen gevonden.
2 opmerkingen:
Ooh, wat een mooie opdracht ! Zo eerlijk ! Ik denk dat ik me ook wil inschrijven bij Juf Inge in het kinderatelier, maar dat mag niet zeker ... :)
Mooi, zeker het hondje! Ik hou van omwikkelen. Het doen, de handeling vraagt aandacht en geeft tegelijkertijd rust.
Een reactie posten