Indien er een prijs zou bestaan voor de vrouw die graag vervelende taken vooruitschuift, dan maak ik een grote kans om die te winnen. Ik moet opstaan en voelen: ja, nu wil ik het huis een grondige beurt geven. Of, leuk om het gras te maaien. Wanneer het woord 'moet' in de buurt komt, zakt het lood me in de schoenen. Soms heb ik echt wel zin in een fris huis, zoals gisteren. Moet ik de planning omgooien. Neef Jitse is wat ziekjes en is graag bij mamonneke. Na de middag is het 'te' (echt, geen smoesje) warm om de draad weer op te nemen waar ik 's morgens mee wou beginnen.
In alle vroegte de deur opengooien. Zonnig licht in mondjesmaat binnen laten glijden. Blij zijn met zachte witte wolkjes die verschuiven. Bloemen water geven. Me nestelen met een kop koffie en toch weer verlangen naar een creatief moment. Wachten op de dames die maar langzaam ontwaken.
Ja, ik kan gelukkig zijn met kleine dingen. Laat dat nu net niet zijn wat anderen van mij verwachten.
Wat verderop slaan de kerkklokken droevig traag tegen elkaar. Iemand wordt begraven. In de namiddagzon zullen ze feestelijk luiden, er wordt getrouwd in het dorp. Stemmingen veranderen vlug op een zonnige zaterdag als deze.
Vergeef het hen, ze weten niet wat ze doen.
De telegram komt uit de collectie Edith & Marcel. Hij werd geschreven op 6/7 in 1948.
3 opmerkingen:
mensen verwachten veel, vooral als het propere huizen en gestreken kleren betreft. Ik durf daar ook wel eens teleurstellen en dat dan inventief verbergen. Zeker op dagen als deze.
Dag Inge, ik heb ook iets kleins voor je.
Kijk maar even op mijn site.
Hoop dat je dit kunt waarderen!
Ingrid
herken het helemaal..zodra iets moet heb ik er geen zin in en soms als ik iets heel graag zou willen doen, wachten er echte verplichtingen. zou af en toe net als jij meer willen genieten van de kleine dingen
Een reactie posten