Aan het water.
In Ivoorkust sneed ik mij en zonder er bij na te denken liep ik naar de kraan en liet het water stromen. Ik hield er mijn vinger onder. De familie kwam toegesneld, ving wat water op in een kom. Draaide de kraan dicht. Ik had mijn les geleerd. Het rood steeg mij nog meer naar de wangen.
Deze ochtend heb ik het water wel laten stromen. Sinds lang, heel lang. We kunnen het bijna niet geloven maar de badkamer is gebruiksklaar. Eens de kinderen naar school ging ik rustig onder de douche staan. Liet het water zacht over me heen druppelen. En net bij de gedachte: wat kan dit toch verkwikkend zijn, hoor ik een zachte stem bij de deur. Mama, mama. ???? 'Mama, de bus rijdt niet. Wat moeten we doen?'
Ik heb de kraan dichtgedraaid. Ben vlug in de kleren gesprongen. Heb een oplossing gezocht.
Een eerste douchebeurt. Met hindernissen. Maar het was zalig.
3 opmerkingen:
Ha, die ik-stoor-mama-tijdens-het-douche-momenten zijn zo herkenbaar.
Ik lees je dagelijkse belevenissen echt als verhaaltjes, het lijkt alsof ik echt een boek lees. Lijkt een verhaal, maar toch is het echt. Mooi.
net zoiets als mijn mama zou meemaken...
:) herkenbaar.
morgen weer een dag!...
Een reactie posten