Als er dan een paradijs bestaat dan weet ik een plek op deze aardbol waar je het kan voelen en ruiken. Dan weet ik dat het niet alleen Gods handen zijn die rust en eenvoud scheppen. Ik kon het niet nalaten om bij ons verblijf in het vriendenhuis verrast te kijken en het vast te leggen. Een noot die van de boom viel op te rapen, een peer, een twijgje met mos, de omgewaaide bloei van dille. Genieten van een laken dat in de wind hangt te drogen. De avondzon die met de vormen in huis speelt. Stil staan bij het klimmende groen dat het raam prachtig overwoekerd. Het mekkeren van de schapen en hun groeten bij het passeren. De wind om het huis horen loeien. Regen met bakken uit de lucht zien stromen en binnen knus het verhaal over een huis in Frankrijk (van een oudleraar) lezen. Mijmeren. Verlangen. En het prachtig vinden dat mensen in staat zijn om zo een uitnodigend huis te verbouwen, waar je de liefde voor het materiaal en voor elkaar voelt. En stil hopen dat je daar ooit toe in staat bent.
1 opmerking:
Oh..
Een reactie posten