Toen ik jong was maakte mijn moeder altijd een pot choco om mee te nemen op kamp. Toen bracht iedereen nog zijn eigen toespijs mee. Maar éénmaal op de kampplaats aangekomen, namen we met z'n allen een klein lepeltje en aten die pot leeg als was het chocolademousse. De rest van de week moest ik dan jam eten (ook huisbereid) of choco van iemand anders. Mijn moeder maakte later altijd twee potten. Eén om te lepelen en één als beleg.
Dit jaar heb ik de traditie overgenomen. Florence werd gevraagd om ook een pot choco of jam te voorzien om mee te nemen. Alle ingrediënten werden in huis gehaald. Het receptje, dat nog door mijn vader op een klein briefje werd geschreven, is opgevist. Eén pot zit ondertussen in de rugzak en de andere was na één dag thuis leeg gesmeerd.
Vandaag maakten Alice en ik een grote voorraad en we voegden gevijzelde hazelnoten toe. Voor Tine moest er een heel klein potje apart. Ze gaat het als dessert nemen, vanavond, zegt ze.
1 opmerking:
klinkt overheerlijk!
Een reactie posten