Mams!

'Mams, doe niet zo verveeeeeelend! Mams!' Mams wou gewoon dit moment vastleggen in een beeldje: historische stappen in de nieuwe schoolomgeving. Net zoals ik dat deed voor haar in de kleuterklas. Ze is toch geen kind meer? Wat moeten de mensen wel denken?
Nee. Ze is geen kind meer. Ja. Ze weet wat ze wil. Volgend jaar krijgt dochterlief de kans om het studeren en haar passie voor volleybal te combineren. Zij kan niet wachten om te starten. De gebouwen waar ze zal trainen kent ze al. Een trainster ook. We hadden al een gesprek met de coördinators. Ze zag eerder het internaat en de ontspanningsruimte.... En het dromen werd al een stukje werkelijkheid. Gisteren was er dan de openschooldag op het instituut waar ze in groep naar toe zullen fietsen om de reguliere lessen te volgen. We kregen uitleg over het bijzonder statuut die ze krijgen, de werking, de mogelijkheden, de inzet die verwacht wordt.
Sinds september 2011 kwam haar droom telkens een stukje dichter. Je houdt er rekening mee dat het kan, maar dat het ook een droom kan blijven. Haar passie groeide met de dag. De gesprekken aan tafel gaan sindsdien vaak over haar sport, over volgend schooljaar, over wedstrijden, fouten bij het spelen, topspelers en speelsters....
En mams mijmert en leeft mee. Is het niet mooi als je de kans krijgt een droom te verwezenlijken? Willen we dat niet allemaal?