Nog enkele dagen moet ik het zien vol te houden met mijn kleine beperking. Dat betekende dat ik de afgelopen weken kilometers Vlaanderen met openbaar vervoer doorkruiste. Ik leerde dat ik maar beter rekening hou met vertragingen, vooral wat de bussen betreft. Dat verbindingen op die manier gemist worden. Dat ik beter lectuur bij de hand heb om wachttijden te verzachten. Dochterlief vond het allemaal minder leuk. Tijdverlies. Vooral als je gepakt en gezakt bent en enkel de trap kan nemen naar het perron. Of moe bent na intensief trainen.
Gisteren kwam ik, dankzij een vroegere trein die vertraging had, tijdig aan in Kortrijk. Dit weekend zijn er de voorrondes voor het EK volleybal. Dochterlief was er met het internaat. Daar zat ze dan. Gekleurd in zwart, rood en geel.
Op het veld: de Belgische en Israëlische nationale mannenploegen in volle opwarming. (En België won met 3-0!)
Volgend weekend hetzelfde scenario, maar dan supporteren we voor de nationale vrouwenploeg. En of ik dan aub, aub met de wagen kan komen?
Ik hoop het dochterlief. Ik hoop het.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten