Lees ik in de stille uren struikelend door het leven. Wordt dat lezen vertroebeld door aanhalingstekens en haakjes. Heb ik opnieuw een onaangename ontmoeting met een of andere puriteinse bibliotheekgebruiker die zijn taalgevoel universeler vindt dan het gedrukte. Toegegeven: esthetisch is de man wel. Geen fluo of kleur, geen pijltjes in de marges. Met een bijna onopvallende handigheid hanteert hij zijn zwartkleurige wapen. Iets te dik van punt naar mijn zin. Maar laat ik nu net een lezer zijn met oog voor wat er grafisch tussen de lijnen gebeurt.
Laat haat een deugd zijn, 'lieve' bibliotheeklezer. Ik grom. Laat voor en een staan en voeg de kapjes en streepjes toe in je hoofd. Ik zie je zitten in je oorfeauteuil onder jouw leeslamp in jouw stoffige kamer die als bibliotheek doorgaat. Jouw brilletje bengelt op de top van je neus. Liever nog had je jouw oude rode balpen in de hand en deed je met de taal der boeken wat je vroeger bij de lieverds (met korte broek) in hun schoon schrift deed. Doorhalen en toevoegen. Met de regels slaan.
Mijn verontschuldigingen, meneer Reynebeau. Het boek verdwijnt tot teruggave onder het hoofdkussen. Misschien zelfs onzichtbaar onder het bed. Het zijn geen verbeelde herinneringen.