Vandaag durven mediamannen het voorlezen. Er zijn meer hoogopgeleide vrouwen dan mannen en toch vinden we die vrouwen niet terug in de hogere functies op de arbeidsmarkt. Ik hoor dat bij het ontbijt. Een half uur later nog eens. En nog eens. Ik denk. Wat gaat er intussen in dat hoofd van die nieuwslezer om. Denkt hij aan zijn vrouw? Hun thuissituatie? Misschien heeft hij geen vrouw. Denkt hij aan zijn moeder?
Vandaag mag er over gepraat worden. Maar wie morgen zijn weg zoekt op de arbeidsmarkt zal weinig verandering merken. Voor een jonge vrouw: 'Wil jij kinderen? In de nabije toekomst?'. Voor de vrouw met kinderen. 'Bent u flexibel genoeg? Wat doet u als uw kinderen ziek worden?. Voor de alleenstaande vrouw. ' U heeft kinderen en u wil werken. Hoe organiseert u dat?' of ' U wilt toch wel een toekomst opbouwen voor uw kinderen. Volg een cursus. Ga werken.' Dat cijfert gemakkelijk in peilingen.
Wanneer zal men echt willen erkennen dat een vrouw moeder wil en mag zijn. Haar verantwoordelijkheid wil dragen. Maar ook haar kunnen wil delen met anderen. Er rechtvaardig voor betaald wil worden. Daar een evenwicht in te vinden moet zijn. Dat er gewoon de vrouw is en geen opdeling. Geen echtgenoot van. Moeder van. Maar de vrouw in één stuk. Denken en doen.
Had het idee opgevat om vandaag alle vrouwen die in mijn bibliotheek wonen te tonen. Maar er zitten hiaten in. Geen boek van Berlinde de Bruyckere bijvoorbeeld. Dus laat ik dit maar varen. Toen dacht ik aan die éne belangrijke vrouw in mijn leven: mijn grootmoeder. Waar ik nu van hou, wat mij intens gelukkig kan maken, heb ik van haar. Koken. Bakken. Handwerk. Creatief zijn. De kinderen. En ik was altijd bij haar. In haar omgeving. Hangend aan haar schort? Ze zal het me niet meer vertellen. Ze stierf op haar zestigste na een ziekte. En toch wou ik niet worden als zij. De vrouw thuis. Altijd klaar voor man lief die naar de voetbal ging. Ging schieten. Ging werken. Zijn ontbijt klaarmaakte. Zijn boterhammen voor het werk smeerde. Die zelden met ons meeging op uitstap, omdat ze thuis moest zijn voor opa. Nooit heb ik gezien of gehoord dat ze ongelukkig was.
Honderd jaar lang. Eén dag per jaar. We zijn er nog niet. Nog lang niet. Een foto van mijn oma Mariette (links) en haar zus Anna (rechts).
1 opmerking:
Prachtig gezegd; de vrouw in één stuk. Denken en doen.
Het is een interessante ontdekkingstocht om ook dit in jezelf te vinden. Te schakelen tussen al deze delen in jezelf en je niet vast prikken op een beeld. Je bent het allemaal.
Een reactie posten