Hoeveel keer in mijn leven zou ik dit niet al gehoord hebben: 'Je moet leren content zijn met wat je hebt'. Ben ik vandaag tevreden met de opruimwoede en het resultaat. Drink ik een kopje thee. Zegt het labeltje me: 'The real wealth of a human mind is contentment.' Overdenk ondertussen dat dit toch een moeilijke is. Blader bij het drinken in het woontijdschrift die de niet stakende postman in de bus gooide. Gaat mijn hoofd weer tollen bij een beeldreportage over Ineke Hans. Kom ik bij Jokemijn langs en zie daar foto's van een prachtig leegstaand pand (dat ondertussen misschien al tot gruis is geworden).
Dat het verdomd moeilijk is om mijn geest tevreden te stellen. Denk ik weer.Maar komt dochterlief thuis en zegt ze: 'Ja, mama, zo proper.' Dan blozen mijn kaken van contentement.
2 opmerkingen:
ik merk heel erg dat ik veranderd ben. Ik ben nog zo'n kind van de vorige generatie, dat opgegroeid is zonder internet en op mijn twaalfde af en toe een heel traag computerspelletje speelde. Ik merk dat ik nu bakken informatie aangereikt krijg, maar dat alles daardoor ook heel vluchtig geworden is. Ik vind er geen rust meer in. Rustig een boek lezen is ook niet meer zo rustig als het vroeger was. Mijn geest is heel snel afgeleid. Ik denk dat het bloggen dat een beetje reflecteert...
Jokemijn, ik geniet van jouw internetvondsten. Ben ook zo'n kind uit de oertijd die zelfs ruzie met haar 'baas' maakte om ellenlange bibliotheekverslagen op de 'enige' computer die er was te mogen typen. Internet was nog elitaire toekomstmuziek. Ik was het herhaaldelijk uitwissen van 'bibliothecair meubilair' beu. Mocht niet, deed het uiteindelijk stiekem tijdens de middagpauze. Over een ander tijdperk gesproken!
Een reactie posten