Deze week stond in het teken van 'verliezen'. Maandag was dochterlief haar sporttas op de bus vergeten. Sporttenue van school, bikini, sportschoenen, handdoeken,...Herhaaldelijk terugbellen naar de vervoersmaatschappij heeft niets opgeleverd. Er is geen vinder. Of er is een vinder die nu zwemt in een bikini van haar en jogt rond de waters van de stad met haar sportschoenen. Het is de eerste keer dat dit haar overkomt en ze was er aardig van onder de indruk. Wie wil nu iets met haar spullen? Bovendien krijg ik gisteren telefoon dat ze haar gsm op school is kwijtgeraakt. Nog meer verdriet. En moeder zucht. En moeder denkt dat dit iedereen kan overkomen. En moeder wil geen donderpreken houden.
Deze morgen krijg ik rond 8.25 u een berichtje. Dochterlief. 'Gsm gevonden in lokaal 1L1!' Juichzucht ten huize kermisblauw. Al één fragmentje van het verlies dat opgelost is. Zitten de lentekriebels er voor iets tussen?
5 opmerkingen:
i still think your blog is one of the most interesting ones.
i come here often- much, much more often than i leave a message.
i just want to thank you :)
thank you, ritva!
mijn zusje heeft het afgelopen jaar ook de pech laten opstapelen, twee keer haar laptop stuk, de auto perte totale gereden, en vorig weekend bleek de toiletbril het plots bezweken te hebben. In het begin kwam ze nog onmiddellijk met haar zakgeld boven, maar nu is ze toch opgelucht dat wij zo rustig blijven bij haar pech.
Maar mij is het ook al een keer overkomen. Ergens in België loopt iemand met mijn hele kleerkast rond. Na mijn laatste examen ben ik mijn valies volgepropt met vuile was op de trein vergeten... tjah...
Mooie beelden!
Jokemijn, pech kan zich blijven opstapelen. Die gedachte kan me bang maken. Dus ik verdring die en probeer alles feit per feit te bekijken.
En Florence vond jouw 'verliesavontuur' best grappig. Arme Jokemijn, maar best wel grappig.
Een reactie posten