In een vergeten hoek van het huis stond nog een (grote) zak met stof. Met de voorbereidingen voor het kinderatelier heb ik deze uit zijn vergetelheid gehaald. Een schatkist heb ik geopend. Bij elk stofje weet ik nog waarvoor, waar of wat ik er al van maakte. Kocht altijd stof die ik mooi vond. Coupon of twee meter. Dan kon ik er later alle kanten mee op. Als ik vroeger de stad in trok om kleding te kopen, kwam ik altijd met een boek thuis en meestal ook een lap stof. De laatste jaren is deze folie afgezwakt. Ik naai minder. Dochterslief hebben een eigen smaak waarin zelfgemaakte kleding niet echt meer een plaatsje heeft. Of ik naai en het blijft in de kast hangen.
Ik heb een selectie gemaakt. Een stapel met stof voor eigen werk. Ernaast één met lappen voor andere creaties. Het maken van een sjaal is een overzichtelijk project. Of kussensloop. Of een dubbelganger voor Bernard (want hem hou ik liever voor mezelf). Alleen nog een stapel met 'tijd' maken...
2 opmerkingen:
maar stapels maken en nieuwe stapels maken en in je hoofd herordenen is ook heerlijk! Toch?
ben zot van zulke stapels, vooral oude stoffen zijn dikwijls heerlijk om te voelen en te zien, zelfs de simpelste witte katoentjes. Té mooi om te gebruiken en dan blijven die stapels bestaan..
Een reactie posten