groen

Kijken is nog iets anders dan zien. En wat de één ziet kan een variant zijn van wat de ander ziet. Wat je ziet kan ook gevoelens oproepen. 

Als ik naar de natuur kijk is dat nagenoeg altijd met verwondering. Fascinatie. Hoe kleuren veranderen. Hoe vormen ontstaan. Hoe groei zich ontwikkelt. Soms roept het ook herinneringen op aan plaatsen. Gebeurtenissen. Maar daar ben ik dan minder mee bezig.

Sinds een maand staan er wilgentakken in vazen bij het raam. Daar staat nu ook de computer. Deze week kreeg ik een opmerking van dochterlief. Dat dit toch maar een 'gruwelijk' zicht is, de wortels die steeds maar langer worden. Laat ik u nu vertellen dat het juist dat is wat me aantrekt. Om elke dag te zien hoe de zijwortels bijgroeien en hun plaats zoeken in die doorzichtige beperkte omgeving. Ze zullen er toch nog even blijven staan. Er zijn andere zaken die me bang maken en vanavond gaat dochterlief met vriendinnen naar de bioscoop. Heb zo de indruk dat het geen zoete film zal worden.

Eergisteren haalde ik savooikool in huis. Om te gebruiken bij ons stilleven op de academie. Thuis lusten ze die niet erg. Ik ga er vandaag toch iets mee doen. Maar dat kan dan weer niet vooraleer ik er stil heb zitten naar kijken. Naar die krachtige bol. De dikke nerven. De groenen. Blaadje eraf gehaald. Van dichtbij bekeken. Heerlijk. Hoewel ik meer van het standpunt ben dat je de natuur niet moet imiteren, maar je er moet laten door inspireren, raak ik elke keer bij het zien van beeldmateriaal van Scholten & Baijings ' vegetables geprikkeld. Op zo'n moment zou ik in die studio willen meenaaien aan die ontwerpen. Zo zalig lijkt me dat.