'Luister naar je lichaam'. Dit was het advies wat ik meekreeg naar huis. En ik luister. Voel het vooral.
De afgelopen dagen heb ik meer gerust. Weinig gezeten. Luisterde ik bang naar dit lichaam dat weinig wou. Gelukkig kon ik gisteren opnieuw genieten van een boek: 'Het museum van de onschuld' van Pamuk. En in al mijn onschuld kreeg ik weer zin in het één en het ander. We maakten deze morgen ook fruitsla. (Ik heb een hele dag door zin in citrusvruchten). En ik luister tussendoor naar het verjaardagsfeest van Klara. Naar het neuriën van de dames die van andere muziek houden. Luister naar de auto's die de sneeuw van de baan rijden. Naar het rommelen van de kachel.
Het sneeuwen belet me om buiten een frisse neus te nemen. Volgende week wellicht. Ik kijk ernaar uit.
1 opmerking:
mijn lichaam zegt me in een dekentje te kruipen met mijn nieuwe wintersloefen aan en de verwarming iets te hoog. Maar ik begrijp dat jij een frisse neus nodig hebt.
Een reactie posten