geven

Ik besef zo goed de laatste dagen dat ik me pas een beetje mezelf voel als ik wat kan geven. Geven in kleine dingen, wel te verstaan. Dat geven daar kan veel van verwacht worden. En in volle pakjestijd hangt daar soms een te hoog prijskaartje aan. Daar hebben we het over, vaak. Met de dochters. Ik, vanuit mijn zetel. Zij, dichtbij. Of dansend door de kamer. Wat woorden zingend. Weer weg. Vanachter het scherm. Mam, iedereen heeft.... En dan weet ik spijtig genoeg welke electronica er door de kamer geslingerd wordt.
Wat was ik blij deze morgen dat ik al mijn zondagse courage bij elkaar kon sprokkelen en een confituurtaart heb gebakken. Komt weinig bij kijken als het deeg al uitgerold gekocht wordt en er een jampot open staat die daar wel bij smaakt. De dames vonden het vanzelfsprekend dat die taart er plots stond. Dat de geur hun studiekamer binnendrong.
En ik kon weer wat rondlopen. Hier en daar een hoekje op de schoorsteenmantel aanpassen. Het na een maand wat meer naar mij laten lijken. Ik heb wat van mezelf aan onze thuis gegeven. Ja, het voelt goed. Heel goed zelfs.