een ervaring

'De liefde voor het beeldhouwen zorgt ervoor dat de pijn beheersbaar wordt..'*


Ik werd ooit verliefd op een 'beeld'. Het was een winteravond en ik bezocht het atelier van Johan Tahon. Een donkere gang in een fabriekspand. De werkruimte was gehuld in duister. Voor het eerst zag ik zijn grotere witte beelden. Langs het belichtte wit klonken geluiden uit de film 'Drowning by numbers' (Peter Greenaway). Daar zag ik het. Ging er rond. Onder staan. 'Esso Vission' gaf me een gevoel van bescherming. Toekomst. Van onvoorwaardelijke aanwezigheid misschien. En ik verliet het atelier. Liet nacht na nacht mijn slaap en zag het visoen voor me opdoemen. Sindsdien heb ik het niet meer meegemaakt. Een beeld, tekening, werk uit kunstenaarshanden kan me ontzettend raken. Me alert houden. Maar dat gevoel was vergelijkbaar met de plotse ontmoeting van een man in de straat, in een concertzaal, op de trein...

Jaren later moest ik voor opzoekingswerk naar een gebouw van de Vlaamse Gemeenschap in Brussel. Ik moest me legitimeren, maar ik werd afgeleid. In een hoek van een groot en kil gebouw stond datzelfde visioen er verweesd bij. De baliedame liet ik begaan en ik ging weer onder mijn beeld staan. De verliefdheid was weg. Maar de liefde was gebleven.

En waarom brabbel ik dit allemaal toch? Omdat ik gisteren, sinds lang, nog aan het televisiescherm gekluisterd zat te kijken naar een documentaire over deze kunstenaar. De cameraploeg van Woestijnvis, onder leiding van Luc Lemaître, heeft Johan Tahon een jaar gevolgd. 'Een gebed in gips'. Ik hoop dat je het gezien hebt. Het was intiem. Universeel.
Ga anders, net als ik, naar hier. En geniet.


* zin verwijst naar woorden van Wim Van Mulders in 'Observatorium', een boek over Johan Tahon.


De foto's zijn genomen uit het boek: ' Johan Tahon te gast bij Constant Permeke'. Een uitgave van stichting Kunstboek, 2002.