Een bontgekleurde buurtpoes kwam bij het raam zitten. Ze was de laatste dagen wat op zoek naar warmte, dachten we. We gaven wat eten want de dames missen nog altijd onze poezen Miro en Picasso die twee jaar geleden 'zomaar' verdwenen. Onze buurt is niet zo poesvriendelijk, vrezen we. En is poes vogellief? Nee. Gisteren sloop ze naar de merel die hier ook komt eten. Ik heb eens hard op het raam getikt, mijn vinger de lucht in gestoken en foei geroepen. De vogel was allang gevlogen en poes sloop op kousevoeten weg, richting buren.
Er komt vanalles dichter. Elf bijvoorbeeld. De laatste dagen van een kalenderjaar zijn er van omkijken en verwachten. Terug zien, doe ik niet graag. Vooruit zien, nog minder. Neem graag het moment. Nu is er wel de hoop die groeit dat ik turbulente maanden kan afsluiten. Mijn lichaam geeft aan dat ik minder moet rusten. Dat voelt goed. En verwachten doe ik ook, naar de tweeling van broerlief en vriendin. De glijdende tijd vul ik met steekjes en vormen. De één na ander.
1 opmerking:
Mooi...
Een reactie posten