Deze nacht is de omgeving opnieuw met wit bestoven. Hou wel van het knisperen onderen de schoenen. Maar ik blijf binnen. Ik bekijk de witte schoonheid vanachter het raam. Al van heel vroeg.
De meisjes trekken de rolluiken op. Doven de lichten als ze naar school gaan. En dan bekijk ik buiten met een ander oog. Zie de donker grijsblauwe lucht veranderen in egaal lichtgrijs.
Omdat de concentratie voor het echte lezen nog niet terug is bekijk ik plaatjes uit mijn huisbibliotheek. De fragiele mutsen bijvoorbeeld, die Holbein vijfhonderd jaar geleden tekende en in een Insel-Bücherei staan gebundeld. Ik lees ze met potloodlijnen.
Zoek verder, lijn na lijn, naar vorm tijdens het haken. Kijk wat naar de vogels buiten, wiebelend op de takken van de bomen. Volg de stuifsneeuw die dwarrelt. Geniet van deze rustige dagen waar steeds meer kan en weinig moet.
3 opmerkingen:
een mooie vorm in verstilde kleuren, een cocon voor iets nieuws dat groeit. Benieuwd hoe het groeit
Ik heb ook vooral genoten van het winterlandschap van achter mijn weefgetouw. Ik vind het echt heel inspirerend.
Net als clementiene ben ik heel nieuwsgierig hoe je werk verder gaat groeien.
witte stilte .. mooi hoor.
Een reactie posten