De ziekenhuiskamer was een te kleine wereld. Een kamer, beperkt in ruimte, met vier bedden. Op die bedden vrouwen, variërend in leeftijd en ziekte, voor één nacht of meerdere. Je leefde soms gescheiden door gordijnen. Gelukkig maar. Nooit werd het rustig.
Over de hele kamerbreedte waren er ramen. We keken uit over de daken. Hoorden vaak 's nachts een schip voorbijvaren. Het waren grijze dagen. Weinig wolken gezien.
Maar alle bewondering voor de verpleegkundigen. Een woord op het juiste moment. Extra zorg. Geduld.
Blij dat ik thuis ben. Rust vindt. Ik leef nog vanuit de zetel. Veel liggend. Vaker zittend. Elke dag voel ik me beter. Het haken breekt de dagen.
Vandaag heeft broerlief de computer beneden gebracht. Beetje tegen mijn principes in, want ik wil de leefkamer als een rustige plek. Maar ik zie het tijdelijk. Kan ik bloggen als ik daar zin in heb. Heb de kinderen in de buurt als zij virtueel willen gaan.
Mijn kleine wereld wordt weer elke dag iets groter. Boeiender. Beetje bij beetje wordt het weer net als vroeger. Of meer. Wie weet.
7 opmerkingen:
Veeeeeeeeeeeeel beterschap, lieve Inge!
Geniet van het terug thuis-zijn.
Ik denk aan jou.
zoen, Charlotte
rust vinden en extra zorg, twee zo mooie dingen! van harte beterschap!
het wordt vast meer :)
hou je goed!
Fijn u terug op deze plek te vinden. Warm u letterlijk en figuurlijk in deze dagen. Veel moed en kracht gewenst!
geniet van de 'lege' dagen die je traag kan vullen, beterschap en meer! x
Mijn gedachten zijn heel vaak bij je. Wat een mooie creaties alweer, erg symbolisch. Heb je het mooie boek ook gevonden ?
Tot snel
Hermine, Het boek is gekregen! Vrienden vonden dat de foto's met het blauwe sevies zo goed bij me pasten. Bij het lezen van de woorden op de achterzijde, wist ik dat ik ze al gelezen had. Nu lees ik ze iedere dag, om mijn dromen te voeden....
Een reactie posten