Ik speld me een roze katoentjesbroche op en hoop dat voor jou dat doosje gesloten blijft. Dat je nooit te horen krijgt dat je kanker hebt. Of jouw geliefden. Echter. Het leven groeit niet altijd in de richting waar wij het willen. Wat voel je dan? Een afgeknotte tak? Een landschap waar je niet verder dan de horizon kan zien? Maar even onverwachts kan daar een tak zijn die heel miniem zijn knop laat voelen.
Voel het en laat die gedachte niet los. Het is misschien vechten. Dag na dag. Maar waarom zou die bloem niet voor jou zijn?
Mijn kleine bijdrage bij de aandachtsmaand voor borstkanker.
2 opmerkingen:
Mooi.
Mijn mama is één van die vrouwen. Ze is beter nu, maar ze heeft heel erg hard moeten vechten. Je moet verder, proberen om gewoon verder te leven. Dat doen we, maar ik ben toch nog steeds bang voor die ziekte die toch nog steeds achter de hoek staat te wachten.
Ja, heel mooi.Mijn moeder had een andere kanker.Ze is er niet meer sinds vorig jaar.Ik mis haar.
Een reactie posten