'Mams. Nu doe je het weer. Je bent zo opstandig!'Heb ik gehoord van de dochters. Afgelopen dagen. Ze hebben geen ongelijk. Een nieuwsbericht waarbij de boze woorden direct naar boven borrelen. Slingerend meisjesgoed doorheen het huis, dat me anders niet stoort. Een auto die zich traag laat starten. (Of helemaal niet). Wegenwerken in de straat waardoor de dagelijkse rituelen omgegooid moeten worden. En blijkbaar toch weer later beginnen. Te grote tractors en landbouwmachines die constant tegen hoge snelheid door onze dorpsstraat razen. Oogstende machines 's nachts op de velden. De kou die om het gezicht slaat als ik buiten kom.
Ik weet toch dat er ontelbare nuances tussen zwart en wit liggen? Waarom laat ik me vangen door deze onrustige gevoelens?
En toch waren er zo'n mooie momenten. Onverwachts soep en warme mensen op een doordeweekse vrijdag. Het zoet bij de jarige vriendin en gezellige woorden. Een schoon boek. Mooie muziek. Beetje uitslapen. Nog tuinbloemen in huis gehaald. Alice haar zelfgemaakte truffels die smelten in mijn mond. Wat zeur ik dan?
Moet zacht wat kleur aan het grijs toevoegen. Nu.
4 opmerkingen:
Iedereen laat zich af en toe eens vangen door dat zwart-wit denken. Maar gelukkig zijn er ontelbare grijze, en gekleurde grijzen, die ons al dat schoons geven. Doet me trouwens denken aan mijn eerste jaar, waar we met "gekleurde grijzen" moesten werken, ik vond dat een hele mooie benaming. "Gekleurd grijs". Doet me fantaseren.
Veel succes Inge.
ik had het ook gisteren, heel erg emotioneel terwijl het eigenlijk een heel erg vrolijke dag was. Gek. Ik ben eventjes in de zetel gaan zitten en heb me er overheen proberen zetten.
oh ja, héél herkenbaar; focussen op de mooie momenten, het zijn er altijd meer dan je dacht, dat is mijn remedie :-) en het besef dat het maar tijdelijk is.
dat bruin en indigo detail maakt het helemaal af, mooie post.
ja, niet altijd makkelijk..kleur moet je soms zoeken.
Een reactie posten