We denken vandaag aan onze familie en vrienden die zijn gestorven. Maar er gaat geen dag voorbij of ik denk aan mijn vader. Deze dag is er één als elke dag.
Mijn vader. Hij stierf acht jaar geleden aan kanker. Zevenenvijfig jaar. Mijn vader. Toen we voor zijn uitvaart muziek beluisterden en de tranen begonnen te stromen zei Alice (die toen drie was): 'Waarom huilen jullie, opa is toch altijd lief voor ons geweest?' Ja, dat was mijn vader. Lief. Altijd daar. Een vader.
De foto nam ik in mijn studententijd. De leraar vond het negatief niet goed genoeg om af te drukken, te donker. Na zijn dood vond ik deze terug en een goede vriend heeft mijn vader uit het donker gelicht.
Het gedicht maakte ik enkele maanden na zijn dood. Herinneringen aan een zeewandeling toen hij net ziek was. Het water. Dat was de eeuwigheid voor mijn vader.
Het vitrinekastje heeft hij voor mij gemaakt. Na een museumbezoek in Tervuren, bevangen door de nostalgie die het toen uitstraalde, wou ik kleine kastjes met een glaasje voor dat ik kon uitschuiven. Hij maakte het voor me. Mijn pronkcollectie erin wisselde. Sinds acht jaar is het onveranderd gebleven. Het is zijn herinneringskastje geworden. Alleen af en toe een bloem erbij, overblijfsel van mooie feesten waar hij niet bij kon zijn, een scherf, 'borstbeeld'... Het enige wat wisselt. Mijn vader.
6 opmerkingen:
wat mooi. Ben er even stil van.
Poeh... mooi!
toch goed dat je zo'n fijne herinneringen hebt aan je vader, maar ik weet hoe het voelt.
Allerzielen...een speciale dag, maar wat fijn dat je vaak dichter bij je vader bent. Mooi hoe je hem herinnert en gedenkt.
Lieve mensen, ik had helemaal geen reacties verwacht. Jullie fijne woorden verwarmen mijn herinneringen.
is he your father?
beautiful photo
Een reactie posten