Terug in de tijd. Karl Blossfeldt. Met een zelfgemaakte houten camera nam hij foto's van planten als didactisch materiaal voor zijn tekenlessen. Dat deden wij gisteren ook. Zijn foto's gebruiken om te leren kijken naar de bouw van een plant, naar licht en donker. Met inkt en droge kwast.
Mijn mond viel open van verbazing.
De kinderen zitten in de 3de graad van de basisschool.
De afgelopen weken had ik op vrijdag telkens verscheidene vertragingen of files op weg naar Vilvoorde. Deze week ging het verkeer vlotjes en was ik meer dan ruim op tijd. Ik had even tijd om het nabijgelegen natuurdomein 'De drie fonteinen' te verkennen. Vreemd. Een mengeling van verschillende overheersende geluiden. De harde wind die takken liet dansen. Het vertraagde verkeer die de snelweg nam langsheen het domein. Vliegtuigen die opstegen en bijna gingen landen.
Lees ik in de stille uren struikelend door het leven. Wordt dat lezen vertroebeld door aanhalingstekens en haakjes. Heb ik opnieuw een onaangename ontmoeting met een of andere puriteinse bibliotheekgebruiker die zijn taalgevoel universeler vindt dan het gedrukte. Toegegeven: esthetisch is de man wel. Geen fluo of kleur, geen pijltjes in de marges. Met een bijna onopvallende handigheid hanteert hij zijn zwartkleurige wapen. Iets te dik van punt naar mijn zin. Maar laat ik nu net een lezer zijn met oog voor wat er grafisch tussen de lijnen gebeurt.
Laat haat een deugd zijn, 'lieve' bibliotheeklezer. Ik grom. Laat voor en een staan en voeg de kapjes en streepjes toe in je hoofd. Ik zie je zitten in je oorfeauteuil onder jouw leeslamp in jouw stoffige kamer die als bibliotheek doorgaat. Jouw brilletje bengelt op de top van je neus. Liever nog had je jouw oude rode balpen in de hand en deed je met de taal der boeken wat je vroeger bij de lieverds (met korte broek) in hun schoon schrift deed. Doorhalen en toevoegen. Met de regels slaan.
Mijn verontschuldigingen, meneer Reynebeau. Het boek verdwijnt tot teruggave onder het hoofdkussen. Misschien zelfs onzichtbaar onder het bed. Het zijn geen verbeelde herinneringen.
Dat er nooit een liriodendron tulipifera in onze tuin geplant zal worden, daar leg ik me bij neer. Sta me toe, als ik dan onder mijn geliefde boom in park Breivelde sta, terug te denken aan die droomwens.
Gelukkig had het afgelopen week goed gewaaid en lagen verspreid onder zijn hoge kruin enkele twijgen met de bloemharten. Ik heb ze verzameld en meegenomen. Eerst nog dicht en groen, vervolgens komt het hart open en wordt het houterig. Een bloem op zich.
De enige manier om mijn hoofd leeg te maken of te vullen,misschien is het wel beide, is naar buiten gaan. De zon maakte deze ochtend lange schaduwen over de nog niet geoogstte maïs. De taakjes op mijn te-doen-lijst werden eerst afgewerkt. Daarna trok ik de wandelschoenen aan en fietste richting kasteelpark. Cameraatje, klein schetsboekje en negropotlood in de zakken.
Vogels vlogen op. Ochtenddauw druppelde van de takken. Verder niemand in het kleine reepje bos.
" Schilderen is een triestige stiel, maar ik kan er niet van los. Het zit gewoon in mijn lijf en het kan er niet meer uit. Als ik nu zeg: ik stop ermee, ik hou de eer aan mezelf, hoe moet ik verder leven?"
Raoul De Keyser.
(1930-2012)
Bijna dag op dag, twee jaar geleden, hier.
Een woensdag waarbij je aan het gedrag van de kinderen kon vermoeden welk weertje het buiten was. Met vijf hingen ze aan mijn rok, terwijl een zesde me in de rug tikte. Ik had op zijn minst 3 paar ogen nodig en een dozijn handen. Mijn oren mochten groter en in staat zijn om naar meerdere wensen tezelfdertijd te luisteren. Terwijl de één na vijf minuten riep dat hij klaar was, wou de andere nog klei, gooide de buurvrouw een potje water om. Zo'n woensdag was het.
Op de kast staan hun kokeshi dolls in klei te pronken. Een vredig plaatje. Of hoe vertekend een beeld kan zijn.
