Op de basisschool leerde ik dat Brugge het Venetië van het Noorden is, omwille van zijn vele water en de huizen erlangsheen. Ondertussen weet ik dat er meerdere steden met deze titel mogen pronken, dat elke windstreek zijn Venetiës heeft. Alice wou gisteren naar Brugge. Zij met een lange lijst met winkels in de tas. Ik wou weer wat anders. Dus we hebben de kerk in het midden gehouden en we zijn naar het centrum gestapt via andere wegen. Kuierend langs water. Over kasseien. Brugjes. Oh! Zie dit huis. Prachtig. Dat huis staat daar te koop. Binnengluren? Woon hier! Eén ding wist ik wel zeker. Woonde ik in het huis met het prieeltje bij het water, ik nodigde jullie uit voor koffie of thee met een zelfgemaakt gebakje in dat schattig witte huisje.
We hebben ondertussen een nieuwe vriend in huis. Ik moet nog een naam verzinnen die bij hem past. Zal hij de stilte in een huis zonder Florence opvullen?
Deze dagen worden we weer helemaal door elkaar geschud. Hoe één mens het leven van tientallen in enkele minuten kan afbreken en verwoesten, je kan het niet vatten. Hoe verwoestend gedachten kunnen zijn. We hebben er geen woorden voor. We staan verweesd aan de kantlijn toe te kijken. We leven mee.
1 opmerking:
Heerlijk, koffie compleet toch zeker. En dan genieten van het uitzicht en gezellige luchtige gesprekjes voeren. Ik stap nu in een bootje.
Een reactie posten