Schoonheid en gruwel van moeder natuur op slechts enkele meters van elkaar. Ik hoorde hevig getik dat een gruwelijke daad in herinnering bracht. Vlak bij het raam staande, zag ik twee merels (vrouwtjes nog wel) hevig met de slakken tegen het pad slaan. Vorig jaar ontdekte ik dit voor het eerst. Het moet er de periode voor zijn. Misschien weten vogelliefhebbers onder jullie er meer over. Moeten de jongen gevoed worden? Gaan ze daarom op zoek naar slakken die nu in overvloed te vinden zijn?
Hun moorddadigheid of waar hun instinct tot overleven toe in staat is, laat een spoor van slijm en stukjes huis na. Ik heb het op de foto deftig gehouden. Blijft er enkel nog een stukje constructie over, wat op zich al bewonderenswaardig is gebouwd.
Niet ver daar vandaan, in de border, heeft de pioenroos haar ontelbare bloemblaadjes volledig geopend. Eén bloem maar. Nu het vierde jaar op rij. Nadat de struik enkele jaren was verdwenen.
Ik kijk er sindsdien jaarlijks naar uit. Van zodra een klein scheutje boven de grond komt steken. De knop wat rood laat zien en dan dag na dag de bloem tot zijn volle bloei laat komen. Ieder jaar neem ik me voor een inventaris te maken van de vormen van de blaadjes. Tot nu. Blijvend bij een voornemen.
Schoonheid en vergankelijkheid liggen dicht bij elkaar.
2 opmerkingen:
Steeds opnieuw ... pure poëzie !!!
Dank je wel, Lieve!
Een reactie posten