Ik laat me 's nachts vaak vergezellen door mannen. Wissel wel eens. Cees. Amadou. Rainer. Maurice. Karel. Of ze het leuk vinden of niet. De ene nacht verlang ik naar de beschouwingen van Cees. De volgende nachtelijke uren, onder het schijnsel van een ronde maan, laat ik me dragen door de woorden van Bernard. Sinds enkele dagen ben ik onafscheidelijk verbonden met de andere kleuren van Orhan. Orhan Pamuk.
Omdat romans lezen nog steeds moeizaam verloopt of helemaal niet lukt (na de operaties van vorig jaar) en ik onlangs zo'n zin weer kreeg om het toch maar opnieuw te proberen, bleef ik in de bibliotheek even mijmeren met Pamuk. 'Sneeuw' - dat mij was aangeraden, heb ik in de handen gehad. Enkele ruggen verder op de boekenplank stond 'De andere kleuren. Beschouwingen en een verhaal.' Die heb ik uitgeleend. Mensen, daar geniet ik zo van. Alsof hij naast me ligt en me vertelt over zijn bibliotheek. Zijn honger naar boeken. Hoe hij zich er van een aantal verlost. Over Thomas Bernhard lezen als je je ongelukkig voelt. Broodjes...
Nog geen roman. Maar misschien goed ook dat ik naar iets anders op zoek moest gaan. Hij mag blijven.
En ja. De amaryllis mag uit de vaas. Het zelfgebakken speltbrood smaakt heerlijk. Maar ik wacht niet tot het nacht is om terug in het boek te duiken.
2 opmerkingen:
oh, lastig als je iets echt wil, maar het dan net niet lukt. Ik ben blij dat je een tussenoplossing gevonden hebt die je zo in verrukking brengt :)
Ik ken 'm nog niet, misschien moet ik ook eens op zoek gaan naar Sneeuw.
Ik heb er ook nog niet echt iets van gelezen, maar ge doet me goesting krijgen.
Een reactie posten