Ik kan mijn tijd verliezen in het bekijken van mooie boeken. Kunstboeken. Woonboeken. Kookboeken. Prentenboeken. De weinig vrije tijd, die ik tot enkele jaren terug had, bracht ik door met bladeren. En dromen. Was ik daar zelf ook niet toe in staat? Dus die overgebleven minuutjes of kleine uren werden toen gevuld in schetsboeken. Verhaallijnen groeiden. Personages kregen vorm. Er werd geknipt. Getekend en geplakt.
Alle verhalen stoppen plots. Zonder einde. Had steeds het gevoel dat het enkel mijn verzinsels waren. Mijn kinderen voelden er weinig bij. Er was geen spanning. Ik probeerde kleine waardevolle gevoelens te verbeelden. Over de warmte van een huis. Wolkendromen. Over je klein voelen en groot willen zijn. Een olifant die zomaar ergens werd neergepoot. Over liefde.
Afgelopen dagen heb ik de schetsboeken in de hand gehad. Ze blaadje na plaatje omgeslagen. Ik heb genoten van mijn vertellingen toen. Treur er niet om dat ze zelfs niet in de boekenkast staan. Ik kan bladeren tussen mijn herinneringen als ik dat wil. Dat is voldoende.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten