Dacht. Ik neem de bus naar de stad. Laat de wagen. Vandaag liet ik me openbaar vervoeren. De dames zijn een dagje naar het sportfeest van hun school. Ik mag hen enkel ophalen. Dus ik kon de dag wat rustiger indelen. Wel vroeger door. Op zaterdag is er maar om het uur een bus in het dorp. Een uur te vroeg in de stad. Dacht. Rommelmarktje kuieren. Maar de kraampjes werden zomers traag uitgestald. Dacht. Maak een wandeling door de kleine straatjes. Heb ik gedaan. Lege stad. Terrasjes werden opgesteld. Late feestgangers die zich naar de tramhalte sleepten. Man huilend op een paaltje. Woorden die naar alcohol ruiken. Vriend erbij. Mannenverdriet die geen vrouw wil horen op een zaterdagochtend. Andere man, ommuurd door pak en zak, liggend in een slaapzak in de inkomhal van de winkel. Denk je. Gelukkig is het wat warmer vandaag. Ik had geen haast. De ogen volgden traag mijn stappen. Bleef staan voor een gesloten pand. Kon nu. Geen voorbijganger die er erg in had. En dan in het uitstalraam bij de antiquair. Een ongelooflijk prachtig harnas. In overwegend blauw dan nog wel. Ik hoop dat het er nog even mag pronken. Heb ik een excuus om de volgende keer de bus te missen.
3 opmerkingen:
zo zou iedere morgen moeten starten, je hebt toch nog wel zelf ook even gezeten met een koffie?
what is that beautiful blue thing? an antique armour?
lovely post, love the atmosphere.
ritva, yes it is an armour - I saw it in the window of the antique shop yesterday
Een reactie posten