fk

Ik had kunnen schrijven over de goede vrienden die gisteren langs kwamen en een persoonlijke toets hebben nagelaten in mijn leeshoek. Een zwart begrensd vlak die even doorloopt tot de andere muur. Het kunstwerk, in die zwarte diepte die geen diepte is. De woorden die borrelen in mijn hoofd, maar ze daar laat. Omdat ik gewoon wil genieten van de beweging. De restanten.

Ik had kunnen schrijven over de chiroleiding die gisterenavond ons, de 'kokkies', verrasten met huisgemaakte gerechten en een overaanbod aan zoete desserten. Van chili con carne, preischotel, frisse sla met tomaat en mozarella, pastaschotel tot perenspeculoostaart, rabarbercrumble.... En wij ondertussen bijpraatten, herinneringen bovenhaalden, vooruit keken naar het komende kamp.

Maar ik vertel je vandaag met weinig woorden over de kleerkast van Frida Kahlo. 'Self Portrait in a Velvet Dress. Frida's Wardrobe, Fashion from the Museo Frida Kahlo'. Weinig woorden omdat ik pas begon met het lezen van die fascinerende tekst over het openen van haar kleedkamer (na vijftig jaar), wat de onderzoekers zagen, hoe ze restaureerden, de historische achtergronden van motieven... Ik kijk plaatjes. Onophoudelijk. Tussendoor. Met of zonder kopje thee. Terwijl de dames me om de oren zeuren of we dan toch niet beter wat voor hun kleerkast gaan shoppen. Verwonder me over de eenvoud van het model. De spanning tussen kleding en persoonlijkheid. Traditie.

Foto boven is een oorspronkelijk lintje in de kleerkast van Alice, die tot enkele jaren terug mij toebehoorde en daarvoor al bij mijn grootouders stond, daarvoor bij één van mijn overgrootouders. Het is bevestigd aan de zijkant van de deur.