beetje

Langs de straten in het dorp liggen tapijten van afgevallen bladeren. Ze ritselen. Waaien op. We kunnen weer langzaam ver door de bomen heen kijken. Tot het volgende dorp.
Gisteren mocht ik langs bij Jo en Veerle. Het werk voor de aankomende tentoonstelling van Jo hangt nog verzameld in zijn atelier. Omdat ik er niet kan bij zijn op de opening, mocht ik al even gaan kijken.
Maar kijken is een klein woord. En het bewonderen duurde lang. Is eigenlijk nog niet gestopt. De dieptes. Het roze. Kleine tikje blauw. Het blijft hangen. De ruwheid. De oppervlakte. De woorden zweven nog onbestemd in mijn hoofd. Ze hebben nog wat tijd nodig om geordend te raken. Later deze week maak ik jullie warm om het met ogen te gaan zien.
Ik kreeg vijgen mee uit hun tuin. (de paradijstuin van het vriendenhuis, als jullie het zich nog herinneren). Ze liggen mooi geschikt op verschillende plaatsen in huis. Wat een prachtige kleur! En dat beetje zon dat erover heen valt doet ons de kou van een novemberdag vergeten.