Gisteren wou ik het anders aanpakken. Gedachten vallen soms langzaam samen. Heel langzaam. Momenten van grote twijfel ook. Ik probeer nooit te forseren. Werkt averechts. Bij mij.
Dan zit ik aan de tafel en start anders dan ervoor. Plots. Omdat het al een hele tijd ergens genesteld zit. Omdat het herfst is en tijd van oogsten? Van rijpheid. Omdat het een mooie ochtend is?Omdat ik opgelucht ben omdat in het kamertje onder mij uiteindelijk de werken zijn voortgezet?
De gedachten worden aan elkaar gerijgd. Zenuwachtige steken. Ernaar kijken en denken: is dat het?
Opgelucht alles in repen en stukken verknippen. Nu ligt het daar. Geknipt.
Geen mislukking. Een stap die moest. En nu opnieuw langzaam wachten tot alles goed valt.
2 opmerkingen:
Alle probeersels zijn het begin van iets moois. Je hebt deze allemaal nodig om uiteindelijk tot 'het' werk te komen.
Je maakt me heel erg nieuwsgierig !
Ik ben ook heel benieuwd.Je omschrijft het ook prachtig, ik herken het wel.Ik ga proberen om er woorden van te maken.
Een reactie posten