Er zijn maar weinig momenten dat ik zo geniet van een televisieprogramma als bij zomergasten. Twintig jaar geleden zat ik 3 u lang gekluisterd aan het scherm de ideale televisieavond van Adelheid Roosen te bekijken. Niemand thuis begreep het. Maar toen betrok mijn fotografieleraar beelden van die avond bij zijn lessen en dit voelde zo goed. Sindsdien ben ik al meerdere malen verrast door die bijzondere mensen die beeld en leven vormgeven in enkele uren. Ontroerend soms. Gedreven. Inspirerend. Vaak mensen bij wie ik vooraf denk -dit wordt mijn avond niet-komen dan zo prachtig naar voor. Anil Ramdas (ik werkt toen nog in een bibliotheek en liet de bibliothecaris prompt werk van hem aankopen omdat het een blaam zou zijn indien deze niet werd opgenomen), Christine Van Broeckhoven, Bettine Vriesekop, Joep Van Lieshout en de harde buitenkern van Bram Moszkowicz die afsloot met originele beelden met Pablos Casals 'Song of the birds'. Alles gebrand op mijn netvlies. Zo van die momenten waar een mens warm van wordt en waarin je hoopt dat passie de wereld een beetje lichter kan maken. En mag ik zeggen dat de avonden die me beklijfden Peter van Ingen en Joris Luyendijk de gastheer waren?
Gisterenavond ook weer genoten met Carice van Houten en gastvrouw Margriet van der Linden.
2 opmerkingen:
Zomergasten ik kan het programma van naam , maar ik ben er nog nooit echt voor gaan zitten, misschien toch maar eens doen.
Daar krijg je geen spijt van! Ik kijk vooral uit naar de laatste zomergast Jaap van Zweden, maar misschien wordt het volgende zondag alweer een 'aha'moment met de voor mij onbekende politieker?
Een reactie posten