blanco

Een volgedrukt boek begint altijd met een leeg scherm of een onbeschreven vel papier. Een werk op papier heeft oorspronkelijk enkel de drager. Soms is er een witte massa waarmee alles begint, een blok marmer of een wit stuk krijtsteen. En dan begint de creatie. In een leegte kan je toevoegen en weghalen. In een massa kan je enkel weghalen.
Twee jaar terug vond ik tussen duizend andere keien deze aan de voet van de 'Gris Nez' in Frankrijk. Zo volmaakt lag hij daar. Hij ligt sindsdien uitgestald. Ik krijg er niet genoeg van. Wil hem enkel ook aanraken. Een goede vriend, Jo Van Rijckeghem, maakt prachtig werk. Vorig jaar zag ik in zijn atelier een 'subliem' werk hangen en het beeld bleef me achtervolgen. En dan wil je woorden vinden om dat sublieme gevoel te beschrijven wat nagenoeg onmogelijk is.
Toen kwam het beeld van mijn kei. De krijtsteen heeft daar gelegen, niemand weet hoelang. De zee, de wind, de lucht hebben hem gemaakt zoals hij nu is. Voor mij zo volmaakt. Dat kan je niet 'namaken', ik heb zelfs niet de drang om de kei te tekenen. Het is er. En zo is het ook met dat specifiek werk, ik kan je vertellen welke materialen hij heeft gebruikt. Ik kan vertellen wat ik vermoed wat er mee is gebeurd. Maar dat maakt het werk niet sterker, integendeel. Je kan het alleen voelen.
Een groter contrast kan er vandaag niet zijn. Maar dan heb je waar ik deze dagen tussendoor mee bezig was; met knopen. Een witte vorm op een blauwe. Laat ik het maar prutsen noemen.

Kijk even bij 'simple pleasure'. Als cadeautje voor een eerste reactie stuurde ik haar de postkaart toe en ze maakte er een blogbericht van.

Jullie merken het wel. Leende al een hele tijd een supergoede camera van mijn 'schone broere'. De zijne is nu defect en heb hem opnieuw uitgeleend. Doe het nu met ons kleine apparaatje en dat heeft niet meer de resultaten als weleer. Nog even geduld.