Gisteren was grijs en gesloten buiten. Wolken bleven hangen en wisten niet goed of ze open zouden trekken of niet. Ik heb me teruggetrokken aan de grote tafel met zicht op de boomgaard. Klossen garen, naalden, schaar,...opengespreid. Het voelde als spelen. Opnieuw. En toch ben ik heel serieus bezig. De ideeën krijgen vorm. Beetje bij beetje.
Ik kon een hele dag door werken, wat zelden gebeurt. Al is dat relatief natuurlijk. Tot drie keer toe werd er op de deur geklopt. Een vrouw uit de straat, een jogger en een jonge man die met zijn wagen passeerde. Er was een lammetje uitgebroken, op straat. De derde keer liepen er zelfs drie. Om een lang verhaal kort te houden: de omheining is gecontroleerd. Openingen in hekken en tussen groen en omheining zijn, hoop ik, zorgvuldig gedicht. Ik hoop dat ik ze vandaag alle acht bij elkaar kan houden.
1 opmerking:
it seems to me that spring is there with you. we still have snow but the promise is in the air. it´s beautiful anyway. i´m walking slowly.
take care, my friend!
Een reactie posten