Gisteren, bij valavond, was het alsof de avondwind lettertekens voor me had nagelaten. Ik kon ze niet meer ontcijferen. Hoop dat het een mooie boodschap was. Vandaag neem ik weer een scherf in de hand die de meisjes voor me vonden toen ze klein waren. Ik weet sinds vorig jaar hoe het bord eruit ziet. Hou meer van die scherf. Ik moet toegeven dat de zoektocht naar de blauwe voorstelling me heel veel inspiratie heeft gebracht. Wat me deze dagen ook boeit zijn de krasvormen in de oude Boch-tasjes. Restanten van jaren afwassen en koffie drinken. Het verbinden van de lijnen, het losstaan van elkaar. Het rond cirkelen. De zachtheid en de hardheid. Zouden alle zoete koffiewoorden ergens in een nerf verscholen zitten en de trieste met het schotelwater zijn weggespoeld?
1 opmerking:
Wat omschrijf je dat toch mooi. Hè ik zou willen dat ik ook zo met woorden om kan gaan.
Een reactie posten