weg

'Inge, er is een weg die rechtdoor gaat, maar om één of andere reden neem je altijd zijsprongen om vervolgens weer op die weg terug te komen.' Een uitspraak tijdens een gesprek met een leerkracht van het secundair, jaren nadat ik was afgestudeerd. Zo was ik in zijn geheugen blijven hangen. Ondertussen ben ik jaren afgestudeerd en ik heb nog steeds dezelfde droom als toen: een eigen atelier en er kunnen werken aan mijn eigen weg. Ondertussen zijn er kinderen die mijn dagen kleuren en is die droom lichtjes gewijzigd. Een atelier en er kunnen werken op de momenten dat zij mijn zorg of aanwezigheid niet nodig hebben.
Maar ik blijf zijsprongen nemen. Uit noodzaak, denk ik. De dagen dat ik van mijn droom proef zijn o zo zoet. Geen atelier. Wel een tafel met uitzicht op de wolken. Ongestoord werken.
Zoals gisteren bijvoorbeeld. Dan kijk ik 's avonds naar mijn tafel. Naar het werk in wording. En ik watertand naar een vervolg.