'Men zegt dat er tientallen vrouwen op de heuvels rond Kigali stonden te kijken toen ons vliegtuig opsteeg. Dat is een grote wonde geweest voor de hele gemeenschap'
Vandaag zat ik buiten met een kop koffie de krant door te nemen. Luchtige zaken. Grote politieke vragen. De wereldkeuken. Tussendoor sopte ik mijn speculoos in de koffie. Een tussentitel in bruin liet mijn koekje oplossen in koffie.
Vijftig jaar (en voor velen meer) zijn er over heen gegaan. 'De kinderen van de zonde': kinderen van een Vlaamse vader en een Afrikaanse moeder. Een verhaal van vijf kinderen, één vader en twee moeders, die uit elkaar gehaald werden. In een weeshuis terecht kwamen en uiteindelijk overgevlogen werden naar België. Hoe ze nu leven met de fundamenten van dit verleden.
Een verhaal over hoe moeders onder druk werden gezet om hun kinderen af te staan. Tussen de zwart op wit gedrukte regels voel ik het verdriet van die moeders bij mij binnenstromen. Hoe was dit in godsnaam mogelijk?
Bovenstaande foto vergezelt het artikel. Op het portret van de vader heb ik een 'kindje-op-moeders-schoot' gelegd. Uit respect voor de moeders en hun verloren kinderen. Uit schaamte voor wat de blanke overheid heeft aangericht.
de standaard. zaterdag12,zondag 13 juni 2010. pagina 34 tot en met 38.
1 opmerking:
Dag Inge,
Ik had dit gister al gelezen,ik kreeg kippevel.
Wilde gister al reageren maar wist niet wat ik moest schrijven.
Nu weet ik het..wat goed dat je hier stil bij staat.Door dit bericht heb ik er ook bij stilgestaan..en ja...schaamte.
Wil ook via deze weg laten weten dat je prachtig schrijft en bijzonder mooie foto's maakt.
Ingrid
Een reactie posten