Enkele jaren terug verbleven we in Abidjan, Ivoorkust. Ik kocht daar maar één soort aandenken: kralen. Mijn favoriete krans was deze met verschillende soorten kralen samen. Maar één voor één zijn deze kransen los gekomen (op de meest onmogelijke momenten). Niet alleen de kleur of de subtiele transparantie, de vorm trekken me aan, vooral het verhaal erbij.
De kralen markeren belangrijke momenten in een mensenleven: geboorte, huwelijk, tellen van gebeden, als verering van de voorouders...
Op mijn verlanglijstje: 'Middle Eastern and Venetian Glass Beads' van Augusto Panini, uitgegeven bij Skira in 2008.
Mijn verzamelde parels draag ik op aan de dichteres Christine D'Haen (°1923) die gisteren is overleden. Dindsdag noteerde ik nog een klein citaat uit 'Uitgespaard portret: verzameld proza'.
Vandaag noteer ik nog een ander stukje uit datzelfde boek. Ik las het vier jaar geleden en wou het voor altijd bewaren.
Le ciel?
Voor de winkelbediende: ce sera avoir tout ce qu'on veut.
Voor de strenge, rechte tante Marguerite: ce sera être toujours actif.
Voor de stille, grijze tante Madeleine: ce sera voir Dieu face à face.
Voor hun ongelovige broer: en verra bien.
Bij het cultuurnieuws van deredactie.be kan je de dichteres een gedicht horen voordragen. Beelden uit 1967.
1 opmerking:
Wat een mooi aandenken ik houd ervan. Ik kreeg een paar dagen geleden een soort Mandela van zilverkleur die je moet opbouwen, het stelt het leven voor, ik moet nog even de rust vinden om het te gaan doen. Mijn gedachten moeten er helemaal bij zijn. Deze kralen doen mij er aan denken het markeren van een leven.
Een reactie posten