atelier

Een atelier zou ik bijna durven omschrijven als een heiligdom. Een intieme plek waar gedacht en gewerkt wordt. Waar geschapen wordt. Ik vind niet echt de woorden om het gevoel te beschrijven wanneer ik de kans krijg op zo een werkplek te zijn of er beeldmateriaal van te zien. In onze boekenkast staan twee boeken met foto's van kunstenaarsateliers. The artist and his studio van Alexander Liberman (uitgegeven in 1988) en Imagination's chamber : artists and their studios van Alice Bellon-Rewald en Michael Peppiatt (uitgegeven in 1983). Ik heb ze jaren terug bij 'De Slegte' gekocht. Gisteren was ik op zoek naar beeldmateriaal van de oude academieateliers en kon niet anders dan even wegdromen bij de andere foto's. De foto van het atelier van Jaques Villon (broer van Marcel Duchamp) daar heb ik al jaren kriebels bij. Niet dat ik een speciale bewondering heb voor deze kunstenaar, ik vermoed dat het om de bedrijvigheid en de intimiteit van de foto gaat. Voor Meneer Matisse (zoals we hem thuis noemen) heb ik dan wel een enorme bewondering. Niet te omschrijven in enkele woorden. Wat me de laatste jaren wel fascineert in deze man is de manier waarop hij bleef werken, ook al wou dat lichaam niet altijd meer mee, de oplossingen die hij vond om zijn kunstenaarsideeën te verwezenlijken.

Maar ik heb eenzelfde gevoel wanneer ik foto's zie van een atelier waar stof wordt geplooid, meubels worden getimmerd, linten worden geweven...

Ikzelf heb niet echt een atelier. Op de zolderverdieping is er plaats gemaakt voor een materiaalkast en een ruime tafel waar ik ongestoord kan werken en mijn materiaal kan laten liggen. Het is hier vaak een zootje (als nu bijvoorbeeld) omdat ik zoveel dingen tussendoor doe.

Ik heb tenminste iets om te blijven van dromen.