De vermoeidheid van de laatste dagen ebt langzaam weg. Rapporten zijn afgehaald en tevreden onthaald. De vakantie kan nu echt beginnen. Er hangt van alles in de lucht. De dames pinnen de komende dagen overvol. Ik zie door het bos de bomen niet meer. Maria van Barcelona ligt nog gesloten onder het hoofdkussen op mijn lezen te wachten. De werktafel moet nog wat opgeruimd worden, om weer af en toe wat tijd voor mezelf te maken. Ja, er hangt heel veel in de lucht. Ik zal het grijpen.

bewolkt blauw

Dinsdag begon als een veelbelovende blauwe dag. Geen dwingende wekker. We konden wat rusten en langzaam op dreef komen. Ik moest wel nog naar school om het tentoonstellingslokaal op orde te zetten en het niet afgehaalde werk op te bergen, want daar was ik maandag te moe voor. Er was ons ook gevraagd om Tine en Lode af te halen op school. Ik kon voor dit alles de wagen van mijn moeder lenen. En wat dacht je? Bij het inrijden van onze schoolpoort rijd ik een wiel stuk. Iemand had daar met goede bedoelingen een ijzeren profiel gelegd, maar dat profiel had ik niet opgemerkt en dat lag niet zoals het hoorde te liggen. Stonden wat mensen, die net een werfvergadering hadden, toe te kijken en hoor ik zeggen: "die is plat gereden". Wilde ik hardop vloeken! We hebben geduldig, meer dan een uur, op de pech-op-de-weg-man gewacht, ondertussen gedaan wat we moesten doen. Wat schaduw opgezocht onder de luifel. De vijf-minuten-actie van diezelfde man gewaardeerd en we zijn op tijd in Zottegem geraakt. Tijd om af te koelen. Sporen na te laten die in luttele seconden oplosten in de zon. Voor heel even. De grijze wolken werden dikker en voller. Lieten alles vallen wat ze kwijt konden. En ik ook.

voorbij

Al maandagochtend. Vrijdag is in zaterdag gerold. Zaterdag werd spoorloos gevolgd door zondag. Een weekend met fijne ontmoetingen. Tintelende ogen. Kleur. Warme celloklanken. Verwondering.

Straksen halen we het lokaal, waar de tentoonstelling was, leeg. Vanavond komen de kinderen hun jaarwerk ophalen. Dan is het echt voorbij. Het academiejaar. Voorbij.

Wie nog wat na wil proeven van onze tentoonstelling, kijkt hier. Renilde maakte prachtige beelden. Het is zo aangenaam om de tentoonstelling door de ogen van iemand anders te zien.

tentoonstelling

Morgen kunnen we de deuren opengooien en tonen wat we afgelopen academiejaar in het kinderatelier hebben gedaan. Alles is opgehangen. Uitgestald. Oef! 

Deze keer foto's van een gastfotografe: Florence. Ze had vandaag haar laatste examen en kwam mij daarna helpen. Tussendoor liep ze rond in de gebouwen met onze camera in de hand.Twee glimpen vanuit de gang op het lokaal waar ik aan het werk was. 

zomer

Wanneer meisjes groot worden, mag dat gevierd worden. De dag van Florence's feest lag al een hele tijd vast, maar de uitnodigingen moesten dringend de deur uit. En wat groeit er in onzen hof? Papavers. Deze ochtend heb ik er geplukt en een foto gebruik ik voor de kaart. Bij haar geboorte was het een tekening van een Siberische papaver. Met dat feest in gedachten, mag het nu wel echt weer zomeren. We hebben hier meer het gevoel dat er een seizoen is overgeslaan. Hevige wind. Regen tussendoor. Kou. Nood aan warme dranken.

Ik heb vandaag nog de laatste hand gelegd aan een nieuw werkje. Ik berg mijn naald en draad enkele dagen op. Het wordt te druk. Pas vanaf morgen kan ik de tentoonstelling opbouwen. Vrijdag gaan de deuren open. Het moet lukken.

gedicht

Soms kan een opdracht helemaal niet gaan zoals je het in gedachten had. Alles is stap voor stap voorbereid. Je denkt de moeilijke punten goed ingeschat te hebben. Maar het loopt anders. Je voelt dat je een opdracht moet opgeven of onderbreken. Maar elke week opnieuw vroegen ze: 'Inge, wanneer naaien we verder aan onze popjes?'.

Ondertussen waren er stagelessen en had ik een nieuwe opdracht die ik wou afwerken. De voorlaatste les was nog vrij. Ik bracht textielstiften en stempels mee, knopen, parels, linten. Dikke en dunne naalden. Haakgaren en rijggaren. De stof lag nog in het atelier. Met de korte tijd die er nog was kregen ze de opdracht om er een poppetje van te maken. Alles van symmetrie te vergeten. Gisteren heb ik ze afgewerkt. Pas op de tentoonstelling krijgen ze hun afgewerkte pop te zien. Ze zullen blij verrast zijn.

transparant

Hermine is een artiest in het maken van verrassingen. Een combinatie van prentkaart, foto en transparante zakjes. Zo mooi dat je amper het strikje durft open te maken. De nieuwsgierigheid dwingt je echter om er dan maar de schaar in te zetten en laagje per laagje te bewonderen. Zakjes dus waar je doorheen kan zien. Vervolgens komt de vraag of ik 'het' er wel uit haal? Hoort het niet samen? De gedroogde bloemen heb ik laten zitten. Ze kleven nu op mijn zolderraam. Daar spelen ze een twist met de snel voorbijrazende grijze slierten. Daar kunnen ze de regen horen die ze niet meer nodig hebben om hun schoonheid te bewaren. 

In een ander zakje zat een voor mij gehaakt tafelnapje. 'Speciaal voor jou gemaakt'. Ik heb gisteren voor het vieruurtje van onze studerende jeugd de tafel feestelijk gedekt met de extraatjes van de week. Hun vrije tijd heb ik wat uitgerokken. Te gezellig om plots af te breken en de wiskundige stellingen weer in hun hoofd toe te laten.

Ik heb ook een oud matje uit de vergeethoek gehaald. Geknoopt door mijn groottante Estella. Het lag altijd op mijn meisjeskamer, vervolgens op die van dochterlief voor even. Daar dacht ik gisteren dan plots weer aan. Brengt wat kleur nu in onze kermisblauwe kamer. 

Geniet van jullie zondag! Ik ga poppetjes afwerken, opvullen en dichtnaaien en heb daar vandaag wel zin in.