Over de traagheid van ons bestaan. Dat wanneer het leven van elke dag ons snel voorbij raast, we traagheid gaan verlangen. Onze versnelling wat gaan aanpassen of er de behoefte voor voelen. En nu ik verplicht ben om trager te gaan, met die ene hand, ik me er aan erger. Doe je er drie uur over om met het openbaar vervoer aan een sporthal in Roeselare te raken, omdat die eerste trein bijna door het landschap fietste en we daardoor de verbinding misten. Zit ik dubbel zolang wat letters in te tikken op het toetsenbord. Loop ik tien maal over en weer om de tafel gedekt te krijgen. Hangen ideeën op me te wachten...
Maar ik las ook echt stille momenten in. Bladeren bijvoorbeeld, in mijn troostboek. 'A Yorkshire sketchbook' van David Hockney. Lees ik oude boekenbijlagen van NRC na. Noteer ik in mijn boekje. Te lezen: Robert MacFarlane: The Old Ways: A journey on foot. Laat ik mijn leesdrift vertragen door het gespeel van Basile, waar ik dan geamuseerd zit naar te kijken. Lees ik De geheugenhut van Tony Judt en schaam me diep om al mijn gezeur over beperkingen.
Misschien vind ik tegen midden september een zekere balans tussen traag zijn en willen. Dan is dit geen verloren tijd geweest. Wie weet?
3 opmerkingen:
de ideeen die daar hangen
zien er nu al fijn uit
en
wat schrijf je weer mooi
over dat verlangen naar
en
dankjewel voor de boekentips!
Om rust te vinden in traagheid, moet je al rustig zijn. Dat werkt niet andersom. Helaas.
ja, traagheid en rust, dat is iets waar ik al mijn hele leven naar streef.
bedankt voor je geweldige boekentip!
Heb je 'Oogetuigen van de wereldgeschiedenis' van Geert Mak al gelezen?
Een reactie posten