Bakkers. Het worden witte raven. Toegegeven. Het is leven en werken als de wereld slaapt en slapen als wij leven. Klant is koning. Toegewijde bakkersvrouwen. Groot assortiment. Toegegeven. Ik moet ook vaak wat kilometers afleggen om het brood te kunnen kopen dat ik lekker vind. Geen schuimig deeg waar je blijft van eten. Een paar huizen van een bakker vandaan wonen. De versgebakken lucht in de slaapkamer ruiken. Diezelfde ochtend met diepgevroren brood thuiskomen. Niets voor mij. Ik hou van brood waar je het kneden kan smaken. Waar je de passie proeft.
Toegegeven. Vroeger had ik mijn vaste adressen. De natuurbakkerij. De bakker en zijn vrouw stopten ermee en trokken naar Frankrijk om er een klein hotelletje te runnen. Het was dicht bij mijn werk en op donderdag haalde ik er altijd bijzonder lekker chocoladekoeken. Dat ga je missen. Maar we gingen ook bij meneer Bloch in de Veldstraat. Daar deed ik doordeweeks dan ook graag een ommetje voor. Het provencaals bruin. Het speltbrood. De soepstengels. Stokbrood. Chocoladebrood op zaterdag en de bijzondere bokek van chocolade en sesam. Pain à la Grecque. Vaak wachten tot buiten. Aanschuiven langs de koperen railing. Staren naar de etalage. Water dat je in de mond komt. Op het laatste moment toch even je keuze veranderen. Besteld worden en dan wachten tot meneer Bloch met jou afrekende. Het bijzonder op prijs stelde als je een eigen tas bij had. Je kocht er jouw dagelijks brood en een dosis nostalgie. Belevenis. Ambacht.
In maart zal het vier jaar zijn dat de bakkerij zijn deuren sloot. We stonden mee in de rij, de laatste dag. Om nog één keer te proeven wat we gingen missen. Maar nu is er het boek met een selectie recepten. Er komen drie delen. De basisrecepten zijn net uitgebracht. Gisteren heb ik de boterkoeken/expo's gebakken. Deze ochtend was er zondags ontbijt. Het heeft gesmaakt. Toegegeven, meneer Bloch, niet zo lekker als wij ze bij jou haalden. Maar dat gevoel dat het er toch nog een beetje in schuilt...
5 opmerkingen:
Mooi zoals je dat omschrijft. Ik kan het hier bijna ruiken.Ik ken ze ook die bakkers,ze zijn er bijna niet meer.
Poeh,het ziet er wel erg leeker uit wat je hebt gebakken,het water loopt me in de mond!
hé! alles is veranderd hier!
in Antwerpen zijn er ook enkele die hun deuren sloten; ken je het gebak van Kersebeekhofje? die had héél lekkere pruimencrumbletaart!
veel plezier met je bakkunsten en laat de herfst maar komen:)
can i come and have a bite! :)
Oh bij Bloch. Die bestond nog toen ik in Gent studeerde. Ik denk dat ik hem heb weten sluiten en toen was plots het halve gebouw gesloopt en de veldstraat helemaal anders. De winkel schuin aan de overkant met de pijpjes en de mooie pennen, bestaat die nog? Dat waren voor mij de twee winkels die een hoop sfeer brachten in de winkelstraat.
Ik herinner me nog dat we ontdekt hadden dat je bij Bloch een kwartiertje na sluitingstijd mocht aanschuiven met een plastic zakje en dat ze dan alles verdeelden over de mensen die daar stonden. Vaak mensen die het heel erg nodig hadden (en wij hebben het zelf ook een keer geprobeerd en een week feestelijk gegeten). Fijne herinneringen.
Jokemijn, ook de winkel Cardon- twijfel nu over de naam- met pennen en pijpen wordt op dit moment gesloopt binnenin. Sinds een jaar is die familiezaak gesloten. En herinner je nog de boekhandel op de andere hoek? De Veldstraat is er nu één zoals je in elke stad vindt. Keten naast keten naast keten.
Een reactie posten