'Weven kon ik combineren met kinderen'. Ik las deze woorden gisteren. Ik hoorde ze vijf jaar geleden en ben ze niet meer vergeten. 2006. September.
Op de televisie was toen een reeks 'Tijd van oogsten' te zien. Paul van Vliet ging in gesprek met o.a. Loes van der Horst. Zonder ooit haar naam gehoord te hebben werd ik geraakt door haar werk. Het atelier. De tentoonstelling die (als ik het me goed herinner) aanleiding gaf tot dat gesprek. Eén zin gaf me toen heel veel courage. Met textiel werken kon ik combineren met kinderen. Die jaren werkte ik niet met stof. Met naald. Met draad. Had geen flauw vermoeden dat dit mijn middelen konden worden. Ik maakte vooral aquarellen van wolkenluchten. Af en toe een schilderij. Het was een voortdurend nemen van tijd, toen.
Gisteren viel me een boek van haar werk in handen. Monumentaal. Ruimtelijk. Vroegere werk uit de jaren met kinderen. Kwetsbaar. Vragen over slijtage. Over vouwen en vervormingen. Tijdloos.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten