Een zaterdag in het kinderatelier. De ene groep verlaat in alle drukte het lokaal. Was ik de tijd uit het oog verloren. Vergat iedereen op te ruimen. Was het aan mij om wat orde in de chaos te brengen opdat de volgende groep rustig kon werken. Komt Kas binnen. Hij heeft iets voor mij meegebracht.
Met een stralende glimlach en glinsterende ogen haalt hij het sierlijk verpakte potje appelgelei uit zijn tas. Met opgerold recept, fijn rood touwtje omheen. Wat er dan door me heen gaat? Alle drukte valt van me weg. Verwondering. Zaligheid. En ik luister naar zijn verhaal. De appeltjes. De tekening. Hijzelf heeft het doekje genaaid.
Thuis was er een 'oh, hoe schattig, hoe lief!'-reactie van de dames.
Kas, weet je hoe mijn gezicht eruit ziet na een boterham met jouw lievelings appelgelei? Misschien een beetje rood en mijn tong uit de mond die nog de laatste restjes appelzoet weglikt.
Dank je wel! Kas en mama. Op zaterdag zal ik dus extra zoet zijn. Beloofd!
2 opmerkingen:
Oh ja,hartverwarmend..ik kan het me voorstellen.
oh, hoe lief!
Een reactie posten