Sinds zondagavond had ik enorme zin om naar buiten te trekken. De natuur in. Aquareldoos, penselen, papier, water... Waar haalt ze het plots vandaan? Ik hoor jullie mompelen. Uit nostalgie? Ook. Het mooie weer? Zit er voor iets tussen. Helemaal uit het niets? Nee. Zoek het hier. David Hockney. A bigger picture. Ik pikte een stuk van de documentaire zondag mee bij de AVRO. Ben blijven hangen. Wat het vervolgens met mij deed? Zie je hier. Gisteren een aantal datjes vooruit geschoven. De fiets genomen naar ons kasteelpark. Mijn geboortegrond. Wat overdreven natuurlijk, want in mijn jeugd woonde daar een kranige oude barones die het hele domein met hond en geweer beheerde. Laat ik zeggen: behorend tot een gebied dat tot mijn geboorteplaats kan gerekend worden.
Gisteren. Alleen het vallend knallen van kastanjes. Vogels die plots wegvliegen. Een puffende jogger die voor de zoveelste keer voorbij kwam gelopen. Een wandelaar en hond. En ik. Op de bank aan de bosrand.
5 opmerkingen:
wat een fijne plaatjes
ik houd erg van groen
en vind je aquarel nu al fijn
maar die laatste foto
daar moet ik steeds naar kijken
.....
j'aime!
Mooi en rustig..in je eigen wereld. Ik heb trouwens een prachtig boek van David Hockney..tekeningetjes en reisverhalen.Hmm,ik ga dat weer eens opzoeken.
Dankjewel.
prachtig!
heb wel spijt dat ik die documentaire heb gemist.
wat een mooie manier om de nazomer te vullen, door hem vast te leggen in een aquarel.
Een reactie posten