Het lezen was sinds november niet meer gelukt. De concentratie was weg. Het genieten. Het verontrustte me. Ik keek in boeken. Ben onze huisbibliotheek doorgegaan. Plaatjes kijken. Maar dat plaatjes kijken laat me nu de woorden herlezen waar ik twintig jaar geleden vol van was.Het lezen kan weer. 'Camille Claudel'. Op de kunstschool vonden de docenten het toen maar niets dat ik zo opging in het geromantiseerde liefdesrelaas met Rodin. Die docenten waren mannen en ik als jonge vrouw vroeg me af waarom we (toen) zo weinig wisten van vrouwelijke kunstenaars. Ik was toen ook een beetje een kind van Simone de Beauvoir. Ja, ik stelde toen heel veel in vraag.
Terwijl ik nu rond dit verhaal opnieuw kijk naar werk van Rodin, naar foto's, het verhaal van toen relativeer, is er een andere vrouw uit zijn omgeving die me fascineert. Rose Beuret. Dan lees ik dat op 18 januari 1866 haar eerste kind werd geboren: August-Eugène Beuret. In andere informatie is de geboortedatum 5 dagen later.
Rose en Rodin liggen naast elkaar begraven in Meudon, onder 'de denker'.
Boeiende woorden en gedachten om tussen het haken, naaien en kijken in het verleden bij stil te staan. Of mee door te gaan?
2 opmerkingen:
oh ja,Camille Claudel..toen ik dat boek had gelezen had ik een week later mijn rugzak gepakt en ben naar Parijs gegaan.Om haar beelden te bekijken in het Rodin museum...kleine maar heel bewegende figuren!
Maar ook de 2e foto die je hier laat zien vind ik heel intrigerend!
ooo, beautiful...
love your way!
Een reactie posten