Een zondag op visite bij schattige vrienden. Ze hebben schatten van dochters naar wie mijn twee schatten ontzettend opkijken. Een man die schatrijk is aan kunstenaarsgedachten. Bij wie je zonder woorden (bijna) je ogen laat strelen langs de groeven en bochten van verweerd hout. Een vrouw die de schatbewaarster is van deze kroost en haar aga (en nog zoveel meer). Broden tovert waarvan de sneetjes alleen wat gouden boter verdragen en smelten op de tong, om maar te zwijgen van wat de buffettafel vol heerlijks toonde.
Het weer hadden we iets verkeerd ingeschat. Maar we trotseerden de koude wind aan zee. Trokken naar Groede. Daar vonden we deze schatten. Voor de eerste keer zag ik ze daar op de vloedlijn: zeebonen. (En ik kom er al sinds mijn peutertijd). We hebben verzameld. In een jaszak. Ik heb ze net gewassen.
Mijn zondagsgevoel: schatrijk!
5 opmerkingen:
Ik krijg spontaan zin om met mijn schatten, met zand tussen onze tenen, schatten te gaan zoeken aan zee...
klinkt als een héél fijne dag!
hoe komen die gaatjes in je 'bonen'?
mooie schatten!
Mooi verhaal, mooie schatten.
prachtig vooral van dichtbij.
krijg ook zin om samen zeeegeltjes te zoeken.
Een reactie posten