Als ik naar buiten kijk is het alsof iemand een hemelsblauw laken over de wereld heeft gevouwen. Ik zit binnen en werk af wat al dagen door mijn hoofd zoemt. Klaar.
En nu naar buiten. Kopje koffie maken. Dagdromen. Lezen. Wachten tot ik de jonge dames kan afhalen die een dagje pretpark met de jeugdbeweging meemaken.
1 opmerking:
het zijn net wolkenhanden die een mooi weerbarstig wolkje proberen terug te nemen :)
Een reactie posten