hij ploegde voort...
Een weekend van veel en weinig. Begonnen met een zware schooldag op vrijdag. Het voorval bleef een heel weekend in het hoofd trommelen. Machteloosheid. Gelukkig zijn er de kinderen van het kinderatelier die op zaterdag met alle plezier aan het tekenen zijn gegaan met pen en inkt. We hebben strandverhalen beluisterd in een grote schelp. We weten ook welke verhalen we er helemaal niet verwachten. Verbazing om die spontaniteit bij sommigen.
Direct erna wedstrijd volleybal voor Florence. Nipt verloren. Toch nog schoenen gevonden. Maar zij uitgeput. Dacht eerst dat ze een beetje teleurgesteld was over de uitslag, maar ze is ziek. Blijft vandaag nog even thuis van school. Alice had vandaag een grote toets wiskunde en terwijl zij studeerde heb ik wat oudere tijdschriften doorgenomen. En altijd zie ik dingen die me niet eerder opvielen. Inspiratie.
Ik heb nood aan wat creativiteit. De één minuut stilte heb ik in acht genomen*, maar mijn rode potlood verliest punt na punt. Ga sprokkelen in huis, bij de kinderen. Hier of daar moet ik wel iets vinden om mijn tekenhonger te kunnen stillen.
Misschien lijkt het nu wat op ploegen, maar geploegde grond wordt vruchtbaar, niet?
* De tekenjuf van Alice vraagt één minuut stilte wanneer een potlood op de grond valt. Wij moeten er altijd om lachen.
1 opmerking:
mmm....i do like your way.
Een reactie posten