Terwijl de vroege avond langzaam de kamer verduisterde heb ik gisteren vier uur lang geluisterd naar de vroolijke tocht van Cyriel Buysse en Michiel Hendryckx. Zou er één onderwerp bestaan waarover de fotograaf geen mening of visie heeft? Het werd een eerbetoon aan koning auto en drukke stadspleinen. Bezienswaardigheden en ontmoetingen. Verrassend om horen. Ik zat er soms stil bij te gniffelen. Over het ommetje die de auteur maakte met de schilder Emile Claus langs het huis van Claude Monet te Giverny. Hoe ze hun wagen langs de tuinmuur parkeerden en de oudere Claus op de muur klom om misschien een glimp van de grote kunstenaar te zien. Daar zat hij dan, op een tuinbank, in gezelschap van zijn dochters. Dan voel je jouw hart meekloppen, niet?
Mijn grootvader had geen auto. Kon er niet mee rijden. Hij kon paardrijden. De enige grote reis die hij maakte legde hij met de trein af in de heenreis. Te voet terug. Op negentienjarige leeftijd werd hij krijgsgevangen genomen en meegevoerd naar Duitsland, in de omgeving van Düsseldorf. Daarna was zijn wereld zijn huis. Zijn moestuin. Het dorp. De verplaatsingen met de fiets naar de huizen die hij als metselaar bouwde. Die ene reis was voldoende geweest. Die kreeg hij niet meer uit de kleren.
Buiten is nu echt aan het veranderen. Tinten herfst. Kaler. Donkerder. De mooie dagen zijn gevuld met kijken, voelen, proeven, delen. Ik converseer met DH tussendoor. Verandering kan mooi zijn. Je moet het willen zien.
Door ons dorp heen is jaren terug een Industrieweg getrokken. Rechts van die weg ligt de werkzone voor veel van onze dorpsbewoners en mensen uit onze gemeente. De dorpskernen liggen er vereenzaamd ingeplant tussen de industrie en de nieuwe haven. Eén oude wijk is volledig van de kaart geveegd. Doel in het klein.
Links van die weg de woonzones. Kleine bosjes. Landelijke wegen. In het oor gedruis van de industrie. Auto's die zich haasten om hun vrijdagse bestemming te bereiken.
Als ik daarlangs fiets denk ik na of ik die weg ook bij mijzelf kan aanleggen. De scheidingslijn tussen leven en werken. Mul zand omploegen tot stevig beton? Of hou ik het bij een dun paadje waar ik af en toe van kan afwijken?
De werktafel. Meer heb ik niet nodig vandaag.
Ik treed in herhaling. Hetzelfde. Elke dag opnieuw. Met een twist. Of thema met variatie.
'Zie je de hazen lopen misschien?' Alsof die fietser nog nooit een vrouw met een fotocamera had gezien.
Creaties van moeder natuur. Gevonden aan de rand van het gerooid aardappelveld. Liefdespaar. Venus en Torso. Achtergelaten op een paaltje langs de weikant. In een greppel. Voor wie het zien wil.
